گذر روزها يك دختر

وقتى چه خواسته و چه ناخواسته كسى از زندگى ات بيرون ميرود ، انگار تمام اجزاء و ذرات جهان ، ميخواهند تو را ياد او بيندازند ! مثلا در ازدحام خيابان كسى از كنارت عبور ميكند كه دقيقا عطر او را زده ، يا دوستى كه هميشه اسمت را مانند آدم و درست صدا ميزند ، دقيقا بايد شبيه او ، مخفف اسمت را صدا كند ! يا اينكه با اسم ها و صفاتى كه او صدا ميزد ، صدايت كند و قلبت را لاى منگنه بگذارد ! يا اصلا اينكه خاله ات ، در ميان دلمشغولى هاى روزانه اش ، يكى از تكه كلام هايش را به كار ببرد و تو فكر كنى ، حتى لحنش هم شبيه او بود ! در تاكسى مينشينى و از روى اتفاق ؛ راننده تاكسى ، موزيكى را بگذارد كه او برايت فرستاده و مدتى در زندگى ات دايما آن موزيك را گوش ميدادى و از قضا موزيك مورد علاقه ى راننده تاكسى هم باشد و پشت هم ريپيت شود ! و تو هى دندان هايت را روى هم فشار دهى و نفس هاى عميق بكشى و سرت را تا جايى كه جا دارد در گوشى فرو كنى و وانمود كنى چقدر مطالب چرت كامنت آشپزى تلگرام ، جذاب است ! يا كارهاى بيرون از خانه ات ، جورى پيش بيايد كه مجيور شوى چنديدن بار از محل اولين قرارتان رد شوى ! و هربار دلت هُرى بريزد كه نكند نگاهت به سمتى از خيابان بيفتد كه ماشينش را پارك كرده بود ! و به طرز مرموزى همه ى ماشين هاى خيابان ، شبيه و هم رنگ ماشين او باشند ! روزهاى اول بعد از تمام شدن يك رابطه ، مانند كسى كه ورزش كرده و هنوز بدنش گرم است و درد را حس نمى كند ؛ داغى و نمى فهمى ! اما امان از يك هفته ، ده روز بعد ! اين روزها خطرناك ترين روزها براى برگشتن و پشيمان شدن است ! و دلتنگى آنقدر به تنگ مى آوردت كه حس خفگى بيچاره ات ميكند ! حواستان به خاطراتى كه به جا ميگذاريد باشد ؛ يا نه ، اصلا خاطره نسازيد ! تا از ماندنى بو گذر روزها يك دختر ...

گمانم ديگر وقتش رسيده آه و ناله هايمان را كنار بگذاريم . ديگر وقتى كسى حالمان را پرسيد ، عوض خوب نيستم و دلتنگى و اموجى هاى ناراحتى و گريه ، بى مكث و ترديد بگوييم : خداراشكر ، عالى ام ! حتى اگر تا خرخره پر از بغض باشيم . وقتش رسيده كه بلند شويم ، زندگى مان را مرتب كنيم و تجربه هارا جايى در كنج ذهنمان مخفى كنيم و خاطرات و وسائل را در كارتونى ريخته و محكم درش را ببنديم و در دور دست ترين نقطه ى كمد بگذاريم تا به اين راحتى ها دستمان نرسد براى نبش قبرشان ! وقتش رسيده كه كمى به خودمان فكر كنيم . خودخواه باشيم ! اصلا مگر خودخواه بودن بد است ؟!؟ تا آخر عمرت جز خودت ، هيچكس برايت نمى ماند. وقتِ آن رسيده تنها به كافه اى بروى و شيرين ترين و بزرگترين بستنى اش را سفارش دهى و اميد جهان گوش دهى و قربان صدقه ى خودت بروى كه واى چقدر خودم را دوست دارم.وقت آن رسيده پشت سر آن ها كه رفته اند ، آن ها كه تركت كرده اند ، يك كاسه آب بريزى و با آرزوى بهترين ها برايشان ، آنها را ببخشى و براى هميشه از قلبت راهى سفرى بى بازگشت كنى !وقتش رسيده ... بلند شو ، زندگى كن ... گذر روزها يك دختر ...

ميخزم زير لحاف خنك و تيره ى پشتم ميلرزه مثه هميشه اتاق ظلماته ! شبيه جنين گوله ميشم زير پتو ، نفس ميكشم ... هزار و يك ، هزار و دو ، هزار و سه ... چشام بازه بازه ... باز چند وقته به عادت مسخره ى قبلم برگشتم ، اينقدر با پوست لبم كلنجار ميرم تا خون بيفته! گردنمو رو بالش جا به جا ميكنم و ميذارم جاى خنك بالش !تشر ميزنم ؛ گريه كن لعنتى ! عر بزن ! زار بزن ! چرا وقتى له ميشى اينقد ساكت ميشى ؟!؟ كثافت بزن زير گريه ! مثه همه دخترا هق هق كن ! عوضى بغضتو بتركون! خره چرا شبيه سنگ مرده شور خونه سفت و سردى ؟!؟ نفس ميكشم ... هزار و يك ، هزار و دو ، هزار و سه ... پلكام دارن سنگين ميشن ... پوسته ى لعنتى بالاى لبم انگار قصد جدا شدن نداره! دوسال و هفت ماه جوونى و زندگيم از جلو چشام ميگذرن ...نفس ميكشم ، هزار و يك ، هزار و دو ، هزار و سه ...ياد هفته قبل ميفتم ! گفتم بهش : روزائين كه خوشبختم ، همه چى رواله ! دارم خوشبختيو مزه ميكنم ...نگفتم : ترس تو دلمه ، كه هميشه وقتى زيادى خوشحالم ، از بعدش ميترسم ...نفس ميكشم ؛ هزار و يك ، هزار و دو ، هزار و سه ...چشام كم كم بسته شده ، هنوز ذهنم فعاله ...دخترى كه هوا تاريك ميشد تو خيابون نبود ، تا ساعت هشت و نيم شب فقط چرخيد ... ترمز كرد ، راه رفت ...خواب داره ميبرتم ... پوسته ى سمج كنده ميشه ، شورى و رطوبت خون رو حس ميكنم ، دهنم طعم آهن ميگيره ... بچه بودم هميشه مامان ميگفت تو خون آهن هس ! وقتى دستم ميبريد توقع داشتم توش براده آهن باشه !صداى تلويزيون كه از هال مياد دور ميشه ... دور تر ... دورتر ... گذر روزها يك دختر ...